Βρε καλώς τα παιδιά,

βρε καλώς τα τρία μηδέν. Έχω καιρό να ασχοληθώ με την παλιά μου συνήθεια, αυτήν του blogging.

Ναι, είμαι ακόμα στο Μιλάνο και συνεχίζω στη δουλειά που είχα ξεκινήσει τον προηγούμενο Μάιο. Πρόσφατα λοιπόν έκλεισα ένα χρόνο στο Μιλάνο. Είχα έρθει Πρωτομαγιά, ιστορική μέρα γιά μένα και γιά την ανθρωπότητα. Στη Γαλλία, τον Μάη του 68' ο κόσμος διαδήλωνε γιά τα εργατικά του δικαιώματα, εγώ τον Μάιο του 2006 διεκδίκησα το δικαίωμα της ανεξαρτησίας μου, το δικαίωμα να δημιουργήσω μόνος μου τη ζωή μου και όχι αυτά που άλλοι προετοίμασαν γιά μένα. Έκανα την επανάστασή μου.

Την αποφράδα εκείνη μέρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Η εταιρεία μου, όπως και κάθε είδους εταιρεία, ήταν κλειστή εκείνη την ημέρα και εγώ, φρέσκος φρέσκος στο Μιλάνο και μην ξέροντας που να πάω, πήρα την μετροπολιτάνα και κατευθύνθηκα προς άγνωστη κατεύθυνση, αφήνοντας πίσω το υποτυπώδες δωμάτιο που μου είχαν νοικιάσει και το οποίο παρεπιπτόντως έμοιαζε με αυτό του Βίνσεντ βαν Γκογκ. Σταμάτησα στην Πιάτσα Καντόρνα, ωραίο όνομα γιά πλατεία σκεφτηκα, ας κατεβώ να δω μήπως υπάρχει κάτι ενδιαφέρον να δω. Ήταν μιά πλατεία μπροστά από τον σταθμό των τρένων γιά βόρεια Ιταλία και Ελβετία. Αποφάσισα να φάω ένα κομμάτι ζεστή Μαργκαρίτα και να πιώ μια μπιμπίτα, μετά ήθελα να περπατήσω. Καθώς προχωρούσα ανάμεσα στα διπλάσια από τα δικά μας, οικοδομικά τετράγωνα, εμφανίζεται μπροστά μου το Καστέλο ντι Σφορτέσκο, ένα τεράστιο κάστρο και μπροστά από την είσοδό του χιλιάδες συνομίλικών μου να φωνάζουν και να πίνουν ασυγκράτητα και ασυναίσθητα υπέρ των εργατικών δικαιωμάτων μας, είναι και αυτός ένας τρόπος αντίδρασης και πανυγιρισμού ταυτόχρονα.

Είναι κρίμα που ποτέ μου δεν είχα κατέβει σε διαδήλωση πρωτομαγιάς ενώ το έχω κάνει σε πολλές άλλες περιπτώσεις, ίσως να ήταν μιά ένδειξη του γεγονότος ότι με περιμένουν πολλές νέες εμπειρίες στο Μιλάνο. Έτσι κι έγινε, αυτός ήταν ο προάγγελος της μετέπειτα ξεχωριστής και δημιουργικής ζωής μου.

Κάποια μέρα θα φύγω από αυτή την καταθλιπτική πόλη αλλά πάντα θα την θυμάμαι γιά την αναγέννηση που μου δώρησε. Ρίσκαρα πολλά πράγματα ερχόμενος στο Μιλάνο...δικαιώθηκα όμως πλήρως.