Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους



Η πτώχευση έχει επέλθει εδώ και καιρό στο μυαλό μας. Δεν είναι μόνο οικονομική πτώχευση, είναι πτώχευση κοινωνική, ηθική και πολιτισμική. Ως Έλληνες έχουμε απολέσει ή αφήνουμε σε βαθιά χειμερία νάρκη το μοναδικό στον κόσμο πάθος μας για ζωή, αυτό που για χιλιετίες μας βοήθησε να μεγαλουργήσουμε ή να κρατήσουμε ζωντανό το έθνος μας στις δύσκολες στιγμές.

Ασφαλώς και οι σημερινοί και χθεσινοί πολιτικοί αποδείχθηκαν λίγοι και κατώτεροι των περιστάσεων αλλά μήπως πρέπει να σκεφτούμε ότι είναι βγαλμένοι από την δική μας κοινωνία, με παιδεία και ανατροφή που έχουμε όλοι μας. Άρα ότι είναι αυτοί είμαστε κι εμείς! διεφθαρμένοι αυτοί? διεφθαρμένοι κι εμείς! κλέφτες αυτοί? κλέφτες κι εμείς! κι αν είναι και καμιά εξαίρεση ε τότε αυτή καίγεται μαζί με τα ξερά.

Πρέπει πρώτα να υπάρξει ηθική ανάταση πριν υπάρξει οικονομική ανάταση της χώρας μας. Πρέπει πρώτα να σκεφτούμε τι μπορούμε να προσφέρουμε εμείς στη κοινωνία μας για να γίνει καλύτερη, μικρές καθημερινές πράξεις που θα βελτιώσουν τη λειτουργία της. Είμαστε όλοι συμπρωταγωνιστές στο κωμικοτραγικό έργο που βλέπουμε καθημερινά και είναι στο χέρι μας να το βελτιώσουμε και να το αναδείξουμε σε μια επιτυχημένη παράσταση. Από το πως συμπεριφερόμαστε στο συνάνθρωπό μας μέχρι το τρόπο που αντιμετωπίζουμε το κράτος.

ΔΕΝ μπορούμε άλλο να παραμένουμε θεατές, πρέπει ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Ακόμα κι αν κάποιοι δεν δέχονται να ξεβολευτούν πρέπει να τους αναγκάσουμε να το κάνουν, με κάθε τρόπο. Δεν είναι εύκολο αλλά είναι σίγουρα κατορθωτό. Έχουμε υποχρέωση απέναντι στην ιστορία μας!

Φωτιά και τσεκούρι λοιπόν στους προσκυνημένους της μιζέριας, της βόλεψης, της πολιτισμικής ύπνωσης και του ωχαδερφισμού, σ'αυτούς που βάζουν το προσωπικό συμφέρον πάνω από το κοινωνικό συμφέρον. Δραστήριοι πολίτες, συμμετέχοντες πολίτες θα βγάλουν τη χώρα μας από το αδιέξοδο που έχει επέλθει.




Υ.Γ. Εσείς του καλλιτεχνικού χώρου (Φοίβοι, βανδήδες...ακόμα και καρράδες), σεις δεν είσαστε που εμπνέετε τα νέα παιδιά και την κοινωνία, τώρα γιατί σιωπάτε ένοχα? Φωτιά και τσεκούρι και σε εσάς παλιοκουφάλες!

Περί εκπαίδευσης ο λόγος

Η προσωπική μου εμπειρία λέει ότι αν δεν λαδώσεις θα πάρεις την αναγνώριση του μεταπτυχιακού σου σε 10 μήνες από τον ΔΟΑΤΑΠ. Αυτή είναι η κατάντια τις ελληνικής γραφειοκρατίας σε έναν οργανισμό που είναι από μόνος του ένα αστείο. Ένα γελοίο αστείο που κανένας δεν γελά παρά μόνο ένας ξένος που αντιλαμβάνεται ότι οι Έλληνες πάλι προτοτύπησαν παγκοσμίως με την αυτόφυτη ανάγκη τους να διασύρουν από μόνοι τους την ίδια τους τη χώρα.



Πραγματικά δεν γνωρίζω άλλη χώρα, τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που να έχει αντίστοιχη υπηρεσία με τον δικό μας ΔΟΑΤΑΠ. Ασφαλώς δεν θα περίμενε κανείς κάτι καλύτερο σε μια χώρα που το εκπαιδευτικό σύστημα είναι από μόνο του υποβαθμισμένο. Οι διάφορες σχολές (ΑΕΙ, ΤΕΙ, ΙΕΚ κτλ) έχουν καταντήσει σε εργοστάσια παραγωγής τίτλων χωρίς αντίκρισμα με ταυτόχρονη ευθύνη πολιτείας και έκπαιδευτικού προσωπικού.

Αφήνοντας προς το παρόν στην άκρη την ευθύνη της πολιτείας, θα ασχοληθώ λίγο με το εκπαιδευτικό προσωπικό. Εδώ έχουμε να κάνουμε με απρόσωπες φιγούρες, καθηγητές που η διδακτική ώρα δεν είναι τίποτα παραπάνω από την μία ώρα που χωρίζει τον καθηγητή από το διάλλειμα. Έχοντας το πλεονέκτημα της σύγκρισης (λόγω φοίτησής μου σε ελληνικό και ξένο εκαιδευτικό ίρδυμα), μπορώ με άνεση να πω ότι αυτό που λείπει από τον έλληνα καθηγητή είναι δυνατότητα έμπνευσης των μαθητών του. Πιστεύω ότι επιτυχημένος καθηγητής δεν είναι αυτός που θυμάτε χίλιους μαθηματικούς τύπους απ'έξω αλλά αυτός που με τα λόγια του κεντρίζει την προσοχή και το ενδιαφέρον των μαθητών του, αυτός που με απλή ορολογία μπορεί να μεταδώσει πολύπλοκες θεωρίες, αυτός που μπολιάζει το παρθένο μυαλό ενός φοιτητή με την αγάπη για μάθηση και με την ευγενή άμμυλα.

"Τι ζητάς κι εσύ από ένα σάπιο σύστημα που βρωμά από την κορυφή ως τα νύχια;" θα μου πει κάποιος. Μοιάζει ειρωνικό να πιστεύεις ότι μέσα στη γενικότερη κατάντια της χώρας μας η εκπαίδευση θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί. Αντίθετα, πιστεύω πως το εκπαιδευτικό σώμα θα μπορούσε να διαδραματίσει σπουδαίο ρόλο αναστροφής του κλίματος της μιζέριας και της οπισθοδρόμησης υπό την αποφασισμένη βέβαια βούληση της πολιτείας, κάνοντας αυτά που προανέφερα. Εμπεδώνοντας στους μαθητές τον σεβασμό, την αλληλοεκτίμηση, την απόρριψη της εύκολης λύσης της δωροδοκείας, της υγιούς ανάπτυξης.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν ακόμα για το πολύπαθο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Δεν είναι όμως πλέον καιρός για λόγια αλλά καιρός για πράξεις και εξαρτάτε από τον καθένα μας η σύμπραξη προς τη κατεύθυνση της εξυγίανσης του εκπαιδευτικού μας συστήματος, ο καθένας από το πόστο του.

Η αποποινηκοποίηση του πολιτικού ψεύδους ύστερα από τις πυρκαγιές



"Πράσινη Ανάπτυξη" είναι η καραμέλα που πιπιλίζουν τα τελευταία χρόνια οι πολιτικοί τούτης της χώρας. Ανάμεσα στα άλλα ψέματα που μας αράδιασαν είναι και η προστασία του περιβάλλοντος, η αειφόρος ανάπτυξη, χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας μπλα μπλα μπλα!!!Φράσεις όπως "το πράσινο θα ξαναγίνει πράσινο" έχουμε ξανακούσει πολλάκις αλλά στην πράξη τίποτα, μηδενικό, κουλούρα.

Στη Πάρνηθα λίγο πριν την μεγάλη φωτιά του 2007 είχε δοθεί με υπουργική απόφαση του Βουλγαράκη άδεια ανοικοδόμησης στο καζίνο "Μον Παρνές" και λίγο αργότερα είχαμε την ολοκληρωτική καταστροφή του εθνικού μας δρυμού που αποτελούσε έναν από τους πνεύμονες της Αθήνας. Μετά βέβαια ως εκ θαύματος οι μάντρες και τα σπιτάκια ξεπετάχτηκαν ως δια μαγείας, ούτε ο Χάρρυ Πότερ πια δεν έχει τέτοια χάρη! Για την Πεντέλη υπάρχει ήδη έτοιμο σχέδιο ανοικοδόμησης της περιοχής και δημιουργίας εμπορικών κέντρων και πάρκων αναψυχής, σε λίγο καιρό θα τρίβουμε τα μάτια μας.

Προς το παρόν οι άνθρωποι που έχασαν την περιουσία τους θα πάρουν μερικά ψίχουλα και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, που μοιάζει περισσότερο με εκπρόσωπο χούντας, μας λέει εριστικά και απροκάλυπτα ότι φταίει το πυκνόφυτο δάσος πεύκου που είχαμε τέτοια καταστροφή!!! Επίσης δήλωσε ότι τα σπίτια που κάηκαν δεν ήταν τόσα πολλά και τα ΜΜΕ απλά γιγάντωσαν το θέμα. Στο κάτω κάτω ίσως να μην φταίει κι αυτός αφού παραλάβανε κάμμένη γη από τον "στρατηγό άνεμο" Βύρων Πολύδωρα.

Αυτή λοιπόν η κυβέρνηση, μετά και τα τελευταία γεγονότα κατάφερε κάτι πρωτοφανές, αποποινικοποίησε το πολιτικό ψεύδος. Πλέον δεν έχουν κανένα ενδοιασμό, αοριστολογούν και ψεύδονται με απροκάλυπτο και ακατάσχετο τρόπο. Μας πετούν μέσα στα μούτρα μας μια ξερή και αβάσιμη παπάτζα με τέτοιο τρόπο που απαιτούν να τη πιστέψουμε, με άλλα λόγια το άσπρο έγινε μαύρο και τ'ανάπαλι!

Κλείνωντας παραθέτω μερικές εύλογες ερώτησεις:

-τι να απέγιναν οι αγροφύλακες που διορίστικαν για την δήθεν φύλαξη των δασών?
-γιατί 3.000 θέσεις δασοπυροσβεστών παραμένουν κενές?
-γιατί το δορυφορικό σύστημα ειδοποίησης σε περίπτωση πυρκαγιάς δεν είχε εγκατασταθεί στη Πεντέλη όπως σε άλλες περιοχές?
-γιατί οι δασικοί δρόμοι παραμένουν σε άθλια κατάσταση με τα πεσμένα δέντρα σε πολλές περιπτώσεις να εμποδίζουν τη διέλευση πυροσβεστικών οχημάτων?
-που είναι οι αντιπυρικές ζώνες?
-πόσες αφύλακτες και πάρνομες χωματερές υπάρχουν?
-γιατί πια δεν αξιοποιούνται οι επιστήμονες και οι μελέτες τους περί πρόληψης και προστασίας από πυρκαγιά?


Ναι...ξέρω, θα μου πείτε να μην ψάχνω για απαντήσεις αφού ζούμε στην Ελλάδα. Μπορούμε όμως όλοι να την αλλάξουμε, από εμένα κι από εσένα εξαρτάτε το μέλλον τούτης της χώρας!!!

Το Μαραμπού

Είναι κάποιες φορές που νιώθω περίφανος ως Έλλην, όχι τόσο γιατί η χώρα μου γέννησε έναν Αριστοτέλη, ένα Σωκράτη ή ένα Περικλή αλλά για το ότι γέννησε ανθρώπους σαν τον ποιητή Νίκο Καββαδία

και πραγματικά βροντοφωνάζω χωρίς κανένα δισταγμό πως τούτος εδώ ο τόπος, που έχει σπάνιες ομορφιές και περίσσιες χάρες, δεν υστερεί καθόλου από πλούσιους στο νου ανθρώπους που μέσα στην καρδιά τους φωτιά έχουν τρομερή να ζήσουνε το άγνωστο.

Ένας από αυτούς ήταν και είναι ο Νίκος Καββαδίας, και λέω είναι γιατί η φλόγα των ποιημάτων του δεν θα πάψει ποτέ να καίει στις καρδιές των ταξιδιάρικων πουλιών, αυτών που η δίψα τους για εξερεύνηση τόπων μακρυνών αποτελεί τρόπο ζωής, κατάρα κι ευλογία την ίδια ώρα.

Ταπεινά,
ο ταξιδευτής.



Γράμμα σ' έναν ποιητή

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ' αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη.


Κάτι που θα 'κανε γοργά να φύγει το κοράκι,
που του γραφείου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά·
να φύγει κρώζοντας βραχνά, χτυπώντας τα φτερά του,
προς κάποιαν ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.


Κάτι που θα 'κανε τα υγρά, παράδοξά σας μάτια,
που αβρές μαθήτριες τ' αγαπούν και σιωπηροί ποιηταί,
χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουν
με κάποιον τρόπο που, όπως λεν, δε γέλασαν ποτέ.


Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ... Σκεφτείτε... Εγώ.
Ένα καράβι... Να σας πάρει, Καίσαρ... Να μας πάρει...
Ένα καράβι που πολύ μακριά θα τ' οδηγώ.


Μια μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε.
Τα ρυμουλκά περνώντας θα σφυρίζαν,
τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε,
κι οι γερανοί στους ντόκους θα γυρίζαν.


Οι πολιτείες οι ξένες θα μας δέχονταν,
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
κι εγώ σ' αυτές αβρά θα σας εσύσταινα
σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.


Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε
παράξενες στη γέφυρα ιστορίες,
για τους αστερισμούς ή για τα κύματα,
για τους καιρούς, τις άπνοιες, τις πορείες.


Όταν πυκνή η ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν' ακούγαμε να κλαίνε
και τα καράβια αθέατα θα τ' ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.


Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,
κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει·
εσείς τσιγάρα «Κάμελ» να καπνίζετε,
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκυ.


Και μια γριά στο Αννάμ, κεντήστρα στίγματος,
--μια γριά σ' ένα πολύβοο καφενείο--
μια αιμάσσουσα καρδιά θα μου στιγμάτιζε,
κι ένα γυμνό, στο στήθος σας, κρανίο.


Και μια βραδιά στη Μπούρμα, ή στη Μπατάβια
στα μάτια μιας Ινδής που θα χορέψει
γυμνή στα δεκαεφτά στιλέτα ανάμεσα,
θα δείτε - ίσως - τη Γκρέτα να επιστρέψει.


Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι από ένα χωματένιο πεζό μνήμα,
δε θα 'ναι ποιητικότερο και πι' όμορφο,
ο διάφεγγος βυθός και τ' άγριο κύμα;


Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, «καπνός κι αθάλη»,
που ίσως διαβάζοντάς τα να με οικτίρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.


Η μόνη μου παράκληση όμως θα 'τανε,
τους στίχους μου να μην ειρωνευθείτε.
Κι όπως εγώ για έν' αδερφό εδεήθηκα,
για έναν τρελόν εσείς προσευχηθείτε.

Νοέμβριος, ο μήνας των μεγάλων αποφάσεων

Πως τα φέρνει έτσι ο καιρός πάντα τον Νοέμβρη να παίρνω τις μεγάλες αποφάσεις όσον αφορά τη ζωή μου, ακόμα δεν έχω καταλάβει το γιατί. Πέρασαν οκτώ μήνες από τότε που ήρθα σε αυτή την μακρυνή πόλη. Είδα τη μέρα και τη νύχτα, το όμορφο και το άσχημο, τη λύπη και τη χαρά. Συναισθήματα τόσο έντονα που θα αδικούσα την έντασή τους αν προσπαθούσα να καταγράψω εδώ έστω και το ένα δέκατο αυτών. Άλλωστε πρέπει πάντα να κρατάμε και κάτι για τον εαυτό μας.

Συνολικά είναι μια ανεπανάληπτη εμπειρία, περίπου όπως την φανταζόμουν πριν έρθω. Τα ερωτηματικά και η νοσταλγία ασφαλώς και με επιρρέασαν αλλά σε καμιά περίπτωση δεν με πτόησαν στην προσπάθειά μου να καταφέρω το στόχο μου. Άλλοι βάζουν σημαντικούς στόχους και άλλοι λιγότερο σημαντικούς, άλλοι βάζουν μακροπρόθεσμους και άλλοι βραχυπρόθεσμους, άλλοι βάζουν εφυκτούς και άλλοι ανέφυκτους. Άλλοι τα αφήνουν όλα στην τύχη. Κάπου εκεί μέσα κατατάσσομαι κι εγώ προσπαθώντας να συνδιάσω την οργάνωση με την τύχη, το γνωστό με το άγνωστο.

Πολλές φορές περπατώντας στη George Street, λες και διαβαίνω ένα πυκνό δάσος από ουρανοξήστες, σκέφτομαι την μικρή μου χώρα, πόσα χρόνια πέρασαν άραγε από τότε που έφυγα? Όχι και πολλά είναι η απάντηση αλλά μου φαίνονται τώρα σαν δεκαετίες. Καλό αυτό γιατί σημαίνει ότι κάτι είδαν και μένα τα ματάκια μου στις περιπλανήσεις μου. Αυτός ήταν και ο αρχικός μου στόχος, να δω τα πράγματα απ' έξω. Τόσους ανθρώπους που γνώρισα, από κάθε γωνιά της γης, δεν πρόκειται ποτέ να γνώριζα από την Ελλάδα, κάτι έμαθα από τον καθένα.

Πάλη διαρκείας λαμβάνει χώρα μέσα μου, μου τρώει τα σωθηκά. Από τη μια ο εθισμός στην απόλυτη ελευθερία που νιώθω ταξιδεύοντας ανά τη Γη, από την άλλη η Ιθάκη που με καλεί πίσω, αυτές οι ομορφιές της που πουθενά δεν συνάντησα σε τόση αυθονία μαζεμένες σε ένα μόνο μέρος. Το συναίσθημα αυτής της μεταβατικής περιόδου είναι δυνατό σαν ανελέητη γροθιά στο στομάχι.

Τελικά είμαι χαρούμενος που έδωσα την ευκαιρία στον ευατό μου να τα νιώσει όλα αυτά. Η απόφαση θα βγει σύντομα όταν η φουρτούνα καταλαγιάσει. Όποια και να είναι, θα την υπερασπιστώ με σθένος όπως πάντα.

Μήπως πρέπει να ξαναπάμε στο σχολείο?

Χτες, ύστερα από μια κουραστική μέρα στη δουλειά λέω να πάρω ένα ταξί να πάω σπίτι. Ακολουθεί ο σύντομος διάλογος μεταξύ εμού και του καμπ ντράιβερ:

Cab driver: Where are you from?
Me: I am from Greece, and you?
Cab driver: Are you studing here or working?
Me: Both, but you didn't tell me where are you from!!!
Cab driver: I am from Macedonia!
Me: There is no country with such a name, Macedonia is a Greek province!
Cab driver: I don't want to discuss it but I think you have to go back to school, they give you wrong information!
Me: Well you may don't wanna discuss it but you cannot tell me to go back to school.

Μετά σιγή που δεν σηκώνει λέξη.

Κι έρχομαι εγώ τώρα να σας ρωτήσω, μήπως τελικά χρειάζεται να ξαναπάμε στο δημοτικό? η απάντηση μπορεί να είναι "Ναι, χρειάζεται" αλλά σίγουρα όχι σε ελληνικό και ούτε βέβαια σε σκοπιανό. Την αλήθεια την αντιλαμβάνεται ο καθένας ξεχωριστά ανάλογα με την οπτική γωνία που βλέπει τα γεγονότα. Υπό αυτό το πρίσμα δεν νοήται αντικειμενική ιστορική απάντηση για το αν οι Σκοπιανοί δύνανται να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες.

Ας προσπαθήσω λοιπόν να παραθέσω μια κατά το πλησιέστερο δυνατό αντικειμενική άποψη. Ως Έλλην έχω την αίσθηση της ελληνικής εθνικής ταυτότητας και των συνόρων του ελληνικού κράτους (όπως άλλωστε και κάθε κάτοικος οποιασδήποτε χώρας). Ως κάτοικος της Γης και σφόδρος πολέμιος των διαχωρισμών μεταξύ των λαών πιστεύω (βασιζόμενος και στα ιστορικά στοιχεία) ότι Μακεδονία λεγόταν η ευρύτερη περιοχή που αποτελούταν από τη σημερινή ελληνική Μακεδονία κατά το μεγαλύτερο τμήμα της, τμήμα της σημερινής Αλβανίας, τμήμα των σημερινών Σκοπίων και τμήμα της σημερινής Βουλγαρίας.

Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας είναι ένα εφεύρημα του Τίτο για να ικανοποιήσει τις προσωπικές επιδιώξεις του για σύσταση της "Νοτιοσλαβικής Ομοσπονδίας" στην οποία θα περιλαμβάνονταν εκτός της Γιουγκοσλαβίας τμήματα της Βουλγαρίας, της Ελλάδας και της Αλβανίας, το οποίο έγινε πράξη στις 2 Αυγούστου του 1944.

Από τότε η στάση των Σλάβων σκοπιανών οι οποίοι κατέβηκαν στην περιοχή αυτή είναι ακραία εθνικιστική μεν, σταθερή δε. Σε αντίθεση με τη δική μας στάση η οποία πάντα ήτο ασταθής και χαραζόταν από την αρχή κάθε φορά κατά το δοκούν της εκάστοτε κυβερνήσεως, θα θυμόμαστε όλοι την περίφημη δήλωση του τότε πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη το 1993 "Μετά από δέκα χρόνια το ζήτημα αυτό θα έχει ξεχασθεί"(!!!!!) η οποία και φανερώνει την έλλειψη υπευθυνότητας προς το συγκεκριμένο ζήτημα από τον εκάστοτε κυβερνήτη. Στη συγκεκριμένη περίοδο που έγινε αυτή η δήλωση είχαμε την ακατάσχετη και ανεξέλεκτη είσοδο λαθρομεταναστών και μεταναστών στη χώρα μας, η τότε κυβέρνηση το επιδίωξε για ενίσχυση του φτηνού εργατικού δυναμικού στη χώρα μας, με άλλα λόγια εκμετάλλευση των μεταναστών από την ΠΓΔΜ.

Στη τωρινή εποχή, τα Σκόπια βρίσκονται σε μια φάση δημιουργίας και όπως σε κάθε νεογένητο κράτος, έτσι και οι κάτοικοι αυτής της χώρας ψάχνουν ερίσματα για να πιαστούν και αυτά τα βρήκαν στο πρόσωπο του μεγάλου Αλεξάνδρου και της τότε Μακεδονίας. Ψάχνουν γονίδια του μεγάλου στρατηλάτη στο Σλαβικό Ντι Εν Έη τους. Αυτό δικαιολογεί εν μέρη τον ακραίο εθνικισμό τους και την αντίδραση του συγκεκρινένου ταξιτζή στον παρολίγο διάλογο μας.

Αυτό φαίνεται και απ' το γεγονός ότι αυτός, άλλα και άλλοι σε παρόμοιες περιπτώσεις που έχω βρεθεί σε ταξίδια μου στο εξωτερικό, δεν είναι διατεθημένοι να συζητήσουν το θέμα με έναν Έλληνα αφού δεν έχουν επιχειρήματα για να στηρίξουν την άποψή τους, απλά πιστεύουν σε κάτι όπως και οι υποστηρικτές όλων των Θρησκειών του κόσμου.

Με την τροπή που έχουν πάρει τα γεγονότα δεν έχουμε πολλά εργαλεία για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση και αυτά που έχουμε είτε τα χρησιμοποιούμε καθυστερημένα με μηδενικά αποτελέσματα είτε δεν μας επιτρέπεται να τα χρησιμοποιήσουμε από τις μεγάλες δυνάμεις. Το παιχνίδι κατ' εμέ έχει ήδη χαθεί μιας και όλοι πλέον αναγνωρίζουν το συγκεκριμένο κρατίδιο με το όνομα Μακεδονία (εκτός κάποιου Σαρκοζί).

Δεν είμαστε βέβαια φιλανθρωπικό ίδρυμα για να τους χαρίζουμε ονόματα και εθνικές ταυτότητες. Είμαστε η μεγαλύτερη εγγύηση της ειρήνης στα Βαλκάνια και πρέπει να διδάξουμε συμπεριφορά καλής γειτονίας και σταθερότητας στη ΠΓΔΜ και σε όλες τις χώρες της περιοχής.

Sydney is calling

According to Albert Einstein, time is relative and each one of us, according to the situation we are, interprets it in a different way. During the last two months, time has passed too quickly for me but it seemed like an eternity. So many incidents and so many raw and pure emotions happened in my life that I can hardly today collect my memories. I rush to track them down, under the threat of forgetting some of them (how could I?).

I have left Milan, the city in which I have plotted my plans for the future, the first siren of my Odyssey. I am emotionally connected to this city not only because I have had my two best years in my life but also because I met some nice Greek and Italian friends. I couldn't imagine that it would have been so hard to go away from them! However, when one takes a decision about his life, he should stick to it, no matter how hard it is going to be.

Next step was to travel to Sydney where I am still living and studying today. In theory it was quite an easy decision to take whereas in reality it was very difficult, especially the first weeks, to get acquainted to the local way of life and overpass the bureaucracy. I have fought bravely and stood up to my rights and here I am again, struggling for the environment I am studying Environmental Sciences at the University of Sydney in a postgraduate course.

Will be here around, thinking of Europe and especially Greece but also taking advantage of my privilege to live in such a beautiful city like Sydney!

Odysseus has lost again his Ithaka but this time, on the journey back, he is near his destination, the last destination!