Arrivederci Italia!!!

Προσπαθώντας να συγκεντρώσω τις σκέψεις και τις αναμνήσεις των τελευταίων δύο χρόνων αποφάσισα να γράψω τα παρακάτω λόγια.

Είναι οι τελευταίες μέρες μου στο Μιλάνο και νιώθω πολύ περίεργα. Ήταν απόφασή μου να φύγω και να ξεκινήσω κάτι καινούργιο σε μια άλλη χώρα, πολύ πιο μακρυά από ότι είχα αρχικώς φανταστεί και με ακόμη πιο μεγάλες προσδοκίες από αυτές που είχα όταν ερχόμουν στο Μιλάνο.

Αυτές λοιπόν οι τελευταίες στιγμές στην Ιταλία είναι γεμάτες ανάμεικτα συναισθήματα που ούτε ο ίδιος δεν περίμενα να έχω. Ατέρμονη χαρά για το καινούργιο, αυτό που έρχεται σαν επακόλουθο της υπάρχουσας κατάστασης και από την άλλη θλίψη για τις κατακτήσεις και τους ανθρώπους που αφήνω πίσω. Είναι δυσκολότερο από αυτό που είχα φανταστεί αλλά όταν τα πράγματα έχουν μπει σε μια πορεία, δεν σου αφήνουν και πολλά περιθώρια για συναισθηματισμούς.

Η πρώτη μου εμπειρία στο εξωτερικό, το Μιλάνο, ήταν καθοριστική για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου, ήρθα αντιμέτωπος με άγνωστες καταστάσεις, γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους και έκανα σημαντικά ταξίδια στην Ευρώπη. Όλα αυτά καταχωρούνται στο δισάκι των εμπειριών και σαν περιπατητής που έχει ήδη αργήσει, παίρνω το δρόμο που επιβάλει η συνείδησή μου. Αν είναι ο σωστός ή ο λάθος θα φανεί στο μέλλον, εγώ όμως έχω την υποχρέωση να κάνω αυτό που λέει το μυαλό και η καρδιά μου χωρίς εκπτώσεις.

Κάποτε, αν δώσει ο Θεός να φτάσω στα γεράματα, θα είμαι καθαρός και ήσυχος με τη συνείδησή μου και ίσως να νιώθω λίγο πιο περήφανος που τόλμησα και κατάφερα να υλοποιήσω τους στόχους μου.

Ευχαριστώ αυτή τη χώρα και αυτούς τους ανθρώπους για τις πολύτιμες στιγμές που έζησα μαζί τους. Ευχαριστώ τους φίλους μου γιατί ήταν δίπλα μου στα εύκολα και στα δύσκολα.

Το μόνο που μπορώ να πω κλείνωντας είναι ¨εις το επανιδείν¨.