Περί εκπαίδευσης ο λόγος

Η προσωπική μου εμπειρία λέει ότι αν δεν λαδώσεις θα πάρεις την αναγνώριση του μεταπτυχιακού σου σε 10 μήνες από τον ΔΟΑΤΑΠ. Αυτή είναι η κατάντια τις ελληνικής γραφειοκρατίας σε έναν οργανισμό που είναι από μόνος του ένα αστείο. Ένα γελοίο αστείο που κανένας δεν γελά παρά μόνο ένας ξένος που αντιλαμβάνεται ότι οι Έλληνες πάλι προτοτύπησαν παγκοσμίως με την αυτόφυτη ανάγκη τους να διασύρουν από μόνοι τους την ίδια τους τη χώρα.



Πραγματικά δεν γνωρίζω άλλη χώρα, τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που να έχει αντίστοιχη υπηρεσία με τον δικό μας ΔΟΑΤΑΠ. Ασφαλώς δεν θα περίμενε κανείς κάτι καλύτερο σε μια χώρα που το εκπαιδευτικό σύστημα είναι από μόνο του υποβαθμισμένο. Οι διάφορες σχολές (ΑΕΙ, ΤΕΙ, ΙΕΚ κτλ) έχουν καταντήσει σε εργοστάσια παραγωγής τίτλων χωρίς αντίκρισμα με ταυτόχρονη ευθύνη πολιτείας και έκπαιδευτικού προσωπικού.

Αφήνοντας προς το παρόν στην άκρη την ευθύνη της πολιτείας, θα ασχοληθώ λίγο με το εκπαιδευτικό προσωπικό. Εδώ έχουμε να κάνουμε με απρόσωπες φιγούρες, καθηγητές που η διδακτική ώρα δεν είναι τίποτα παραπάνω από την μία ώρα που χωρίζει τον καθηγητή από το διάλλειμα. Έχοντας το πλεονέκτημα της σύγκρισης (λόγω φοίτησής μου σε ελληνικό και ξένο εκαιδευτικό ίρδυμα), μπορώ με άνεση να πω ότι αυτό που λείπει από τον έλληνα καθηγητή είναι δυνατότητα έμπνευσης των μαθητών του. Πιστεύω ότι επιτυχημένος καθηγητής δεν είναι αυτός που θυμάτε χίλιους μαθηματικούς τύπους απ'έξω αλλά αυτός που με τα λόγια του κεντρίζει την προσοχή και το ενδιαφέρον των μαθητών του, αυτός που με απλή ορολογία μπορεί να μεταδώσει πολύπλοκες θεωρίες, αυτός που μπολιάζει το παρθένο μυαλό ενός φοιτητή με την αγάπη για μάθηση και με την ευγενή άμμυλα.

"Τι ζητάς κι εσύ από ένα σάπιο σύστημα που βρωμά από την κορυφή ως τα νύχια;" θα μου πει κάποιος. Μοιάζει ειρωνικό να πιστεύεις ότι μέσα στη γενικότερη κατάντια της χώρας μας η εκπαίδευση θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί. Αντίθετα, πιστεύω πως το εκπαιδευτικό σώμα θα μπορούσε να διαδραματίσει σπουδαίο ρόλο αναστροφής του κλίματος της μιζέριας και της οπισθοδρόμησης υπό την αποφασισμένη βέβαια βούληση της πολιτείας, κάνοντας αυτά που προανέφερα. Εμπεδώνοντας στους μαθητές τον σεβασμό, την αλληλοεκτίμηση, την απόρριψη της εύκολης λύσης της δωροδοκείας, της υγιούς ανάπτυξης.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν ακόμα για το πολύπαθο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Δεν είναι όμως πλέον καιρός για λόγια αλλά καιρός για πράξεις και εξαρτάτε από τον καθένα μας η σύμπραξη προς τη κατεύθυνση της εξυγίανσης του εκπαιδευτικού μας συστήματος, ο καθένας από το πόστο του.