Μήπως πρέπει να ξαναπάμε στο σχολείο?

Χτες, ύστερα από μια κουραστική μέρα στη δουλειά λέω να πάρω ένα ταξί να πάω σπίτι. Ακολουθεί ο σύντομος διάλογος μεταξύ εμού και του καμπ ντράιβερ:

Cab driver: Where are you from?
Me: I am from Greece, and you?
Cab driver: Are you studing here or working?
Me: Both, but you didn't tell me where are you from!!!
Cab driver: I am from Macedonia!
Me: There is no country with such a name, Macedonia is a Greek province!
Cab driver: I don't want to discuss it but I think you have to go back to school, they give you wrong information!
Me: Well you may don't wanna discuss it but you cannot tell me to go back to school.

Μετά σιγή που δεν σηκώνει λέξη.

Κι έρχομαι εγώ τώρα να σας ρωτήσω, μήπως τελικά χρειάζεται να ξαναπάμε στο δημοτικό? η απάντηση μπορεί να είναι "Ναι, χρειάζεται" αλλά σίγουρα όχι σε ελληνικό και ούτε βέβαια σε σκοπιανό. Την αλήθεια την αντιλαμβάνεται ο καθένας ξεχωριστά ανάλογα με την οπτική γωνία που βλέπει τα γεγονότα. Υπό αυτό το πρίσμα δεν νοήται αντικειμενική ιστορική απάντηση για το αν οι Σκοπιανοί δύνανται να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες.

Ας προσπαθήσω λοιπόν να παραθέσω μια κατά το πλησιέστερο δυνατό αντικειμενική άποψη. Ως Έλλην έχω την αίσθηση της ελληνικής εθνικής ταυτότητας και των συνόρων του ελληνικού κράτους (όπως άλλωστε και κάθε κάτοικος οποιασδήποτε χώρας). Ως κάτοικος της Γης και σφόδρος πολέμιος των διαχωρισμών μεταξύ των λαών πιστεύω (βασιζόμενος και στα ιστορικά στοιχεία) ότι Μακεδονία λεγόταν η ευρύτερη περιοχή που αποτελούταν από τη σημερινή ελληνική Μακεδονία κατά το μεγαλύτερο τμήμα της, τμήμα της σημερινής Αλβανίας, τμήμα των σημερινών Σκοπίων και τμήμα της σημερινής Βουλγαρίας.

Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας είναι ένα εφεύρημα του Τίτο για να ικανοποιήσει τις προσωπικές επιδιώξεις του για σύσταση της "Νοτιοσλαβικής Ομοσπονδίας" στην οποία θα περιλαμβάνονταν εκτός της Γιουγκοσλαβίας τμήματα της Βουλγαρίας, της Ελλάδας και της Αλβανίας, το οποίο έγινε πράξη στις 2 Αυγούστου του 1944.

Από τότε η στάση των Σλάβων σκοπιανών οι οποίοι κατέβηκαν στην περιοχή αυτή είναι ακραία εθνικιστική μεν, σταθερή δε. Σε αντίθεση με τη δική μας στάση η οποία πάντα ήτο ασταθής και χαραζόταν από την αρχή κάθε φορά κατά το δοκούν της εκάστοτε κυβερνήσεως, θα θυμόμαστε όλοι την περίφημη δήλωση του τότε πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη το 1993 "Μετά από δέκα χρόνια το ζήτημα αυτό θα έχει ξεχασθεί"(!!!!!) η οποία και φανερώνει την έλλειψη υπευθυνότητας προς το συγκεκριμένο ζήτημα από τον εκάστοτε κυβερνήτη. Στη συγκεκριμένη περίοδο που έγινε αυτή η δήλωση είχαμε την ακατάσχετη και ανεξέλεκτη είσοδο λαθρομεταναστών και μεταναστών στη χώρα μας, η τότε κυβέρνηση το επιδίωξε για ενίσχυση του φτηνού εργατικού δυναμικού στη χώρα μας, με άλλα λόγια εκμετάλλευση των μεταναστών από την ΠΓΔΜ.

Στη τωρινή εποχή, τα Σκόπια βρίσκονται σε μια φάση δημιουργίας και όπως σε κάθε νεογένητο κράτος, έτσι και οι κάτοικοι αυτής της χώρας ψάχνουν ερίσματα για να πιαστούν και αυτά τα βρήκαν στο πρόσωπο του μεγάλου Αλεξάνδρου και της τότε Μακεδονίας. Ψάχνουν γονίδια του μεγάλου στρατηλάτη στο Σλαβικό Ντι Εν Έη τους. Αυτό δικαιολογεί εν μέρη τον ακραίο εθνικισμό τους και την αντίδραση του συγκεκρινένου ταξιτζή στον παρολίγο διάλογο μας.

Αυτό φαίνεται και απ' το γεγονός ότι αυτός, άλλα και άλλοι σε παρόμοιες περιπτώσεις που έχω βρεθεί σε ταξίδια μου στο εξωτερικό, δεν είναι διατεθημένοι να συζητήσουν το θέμα με έναν Έλληνα αφού δεν έχουν επιχειρήματα για να στηρίξουν την άποψή τους, απλά πιστεύουν σε κάτι όπως και οι υποστηρικτές όλων των Θρησκειών του κόσμου.

Με την τροπή που έχουν πάρει τα γεγονότα δεν έχουμε πολλά εργαλεία για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση και αυτά που έχουμε είτε τα χρησιμοποιούμε καθυστερημένα με μηδενικά αποτελέσματα είτε δεν μας επιτρέπεται να τα χρησιμοποιήσουμε από τις μεγάλες δυνάμεις. Το παιχνίδι κατ' εμέ έχει ήδη χαθεί μιας και όλοι πλέον αναγνωρίζουν το συγκεκριμένο κρατίδιο με το όνομα Μακεδονία (εκτός κάποιου Σαρκοζί).

Δεν είμαστε βέβαια φιλανθρωπικό ίδρυμα για να τους χαρίζουμε ονόματα και εθνικές ταυτότητες. Είμαστε η μεγαλύτερη εγγύηση της ειρήνης στα Βαλκάνια και πρέπει να διδάξουμε συμπεριφορά καλής γειτονίας και σταθερότητας στη ΠΓΔΜ και σε όλες τις χώρες της περιοχής.